Historia

Aleksandrowice (niem. Alexanderfeld) to dzielnica Bielska-Białej położona w sąsiedztwie Wapienicy oraz Starego Bielska.
Aleksandrowice – założone w połowie XVIII wieku przez hrabiego Aleksandra Sułkowskiego, ówczesnego właściciela hrabstwa bielskiego, do początku 1938 r. były jedną z wielu położonych pod Bielskiem miejscowości.
Jednak na mocy ustawy Sejmu Śląskiego z 25 stycznia 1938 r. z dniem 1 kwietnia owego roku nastąpiło przyłączenie Aleksandrowic – liczących 3.059 mieszkańców i 544 ha powierzchni – do ponad 22-tysięcznego miasta Bielska.
Dojechać tam można autobusami MZK Bielsko-Biała (liniami kursującymi na osiedla mieszkaniowe – Kopernika, Wojska Polskiego i Polskich Skrzydeł).

Atrakcje Aleksandrowic:

– Lotnisko Bielsko-Biała Aleksandrowice (kod IATA: QEO, kod ICAO: EPBA) posiada trawiastą drogę startową o wymiarach 660 m x 200 m. Jest to odkryty, wietrzny teren z widokami na Bielsko i góry Beskidu Małego i Beskidu Śląskiego. Stąd wznoszone są szybowce i startują samoloty ze spadochroniarzami. Latem jest tam czynna odkryta restauracja z mini placykiem zabaw dla dzieci. Istniała tu niegdyś jedyna w Polsce fabryka szybowców – Przedsiębiorstwo Doświadczalno-Produkcyjne Szybownictwa „PZL Bielsko”.

– Aeroklub dla modelarzy, gdzie organizowane są często imprezy modelarskie oraz atrakcyjne pikniki lotnicze.

– Kościół pw. Św.Maksymiliana Kolbego oraz miejsca zgromadzeń Świadków Jehowy, Wolnych Chrześcijan oraz Zielonoświątkowców.

Najważniejszymi zabytkami Aleksandrowic są cmentarze: żydowski z 1849 r. i wojskowy z 1921 r.

Aleksandrowice są dziś dzielnicą o charakterze mieszkalnym dominuje zabudowa jednorodzinna, w dużej mierze o charakterze willowym.
Przez dzielnicę przebiega Śródmiejska Obwodnica Zachodnia; skrzyżowanie tej drogi z ul. Piastowską, Cieszyńską i Konopnickiej to węzeł drogowy Hulanka.
Na trasie linii kolejowej nr 190 znajduje się przystanek Bielsko-Biała Aleksandrowice.
Z pięciu projektowanych po wojnie linii tramwajowych powstała tylko jedna – od dworca do dzielnicy Aleksandrowice (końcowy przystanek w rejonie dzisiejszego węzła drogowego „Hulanka”).
Linia nr „2” została otwarta 22 lipca 1951roku a zlikwidowano ją w dniu 24.11.1970 roku.

Możliwość komentowania jest wyłączona.